Klasik gitar icrasında tekrar eden bir tartışma vardır: teknik kusursuzluk ile ifade özgürlüğü arasındaki denge.
Bir uçta, her notanın net ve eşit çıktığı, tempo kararlılığının yüksek olduğu bir icra anlayışı bulunur. Bu yaklaşım özellikle kayıt teknolojisinin gelişmesiyle güçlenmiştir; mikrofon en küçük pürüzü duyurur ve dinleyici aynı kaydı defalarca dinler.
Diğer uçta, tempo esnekliğini ve tını dalgalanmalarını ifade aracı olarak kullanan bir anlayış vardır. Bu yaklaşımda küçük pürüzler kabul edilir, çünkü canlılık önceliklidir.
İki anlayış da savunulabilir ve çoğu icracı bu eksen üzerinde bir yerde durur.
Kursiyer için pratik sonuç şudur: teknik temizlik bir hedef değil, ifadenin ön koşuludur. Bir pasaj temiz çalınabildiğinde icracı onunla ne yapacağına karar verebilir; temiz çalınamadığında ise seçenek yoktur.
İkinci sonuç kayıt disiplinidir. Kursiyer kendini kaydettiğinde, çalarken duymadığı eşitsizlikleri görür.
Derslerimizde her kursiyere düzenli kayıt alma alışkanlığı önerilir. Kayıt, niyet edilen ile duyulan arasındaki farkı tartışmasız hale getirir.