Klasik gitar öğretiminde tek bir doğru yaklaşım yoktur; farklı gelenekler belirli noktalarda ayrışır. Kursiyerin bu farkları bilmesi, karşılaştığı çelişkili tavsiyeleri anlamlandırmasını sağlar.
Birinci ayrışma tırnak kullanımıdır. Yaygın uygulama tırnak ve parmak ucunun birlikte tele değmesidir; bu, hem hacim hem netlik verir. Buna karşılık yalnızca parmak ucuyla çalmayı tercih eden bir gelenek de vardır ve daha yumuşak, daha örtülü bir tını üretir.
İkinci ayrışma tırnak biçimidir. Kimi ekoller uzun ve eğimli bir profil önerir; kimileri daha kısa ve düz bir kesim.
Üçüncü ayrışma oturuş ve çalgı konumudur. Geleneksel yaklaşımda sol ayak taburesi kullanılır; daha yeni yaklaşımlarda çalgı destek aparatı tercih edilir ve bu, omurga üzerindeki asimetrik yükü azaltır.
Dördüncü ayrışma sağ el vuruş yönüdür — tele dik mi yoksa hafif eğik mi yaklaşıldığı, tınıyı ve pürüzsüzlüğü etkiler. Beşinci ayrışma dayamalı ve dayamasız vuruş arasındaki tercih dengesidir. Bu farklar arasında seçim, kursiyerin el yapısına ve hedeflediği tınıya göre yapılır. Derslerimizde bu tercihler kursiyer bazında değerlendirilir; tek bir kalıp dayatılmaz.