Klasik gitarda sağ el iki temel vuruş biçimi kullanır. Bunların ayrımını bilmek, tını ve doku denetiminin başlangıcıdır.
Dayamalı vuruşta parmak teli çaldıktan sonra bir alt telin üzerinde durur. Hareket tele daha dik açıyla girer; sonuç daha dolgun, daha güçlü ve daha yoğun bir sestir. Melodi hatlarında ve öne çıkması istenen seslerde tercih edilir.
Dayamasız vuruşta parmak teli çaldıktan sonra avuç içine doğru serbestçe kıvrılır ve komşu tele değmez. Ses biraz daha hafif ve parlaktır. Arpejlerde ve çok sesli dokularda zorunludur, çünkü alt tel çalmaya devam ediyor olabilir.
Yaygın hata dayamalı vuruşu kuvvetle üretmeye çalışmaktır. Hacim, parmağın tele daha sert vurmasından değil, temas açısından ve kütlenin doğru aktarımından gelir.
İkinci yaygın hata dayamasız vuruşta parmağı yukarı doğru çekmektir; bu, teli klavyeye çarptırır ve vızıltı üretir. Hareket yukarı değil, avuca doğru olmalıdır.
Çalışma yöntemi izolasyondur: kursiyer aynı kısa cümleyi önce tamamen dayamalı, sonra tamamen dayamasız çalar ve tını farkını kulakla tanır. Derslerimizde bu iki vuruş ilk derslerden itibaren ayrı ayrı çalıştırılır.