Klasik gitarda çalınabilirliği belirleyen en somut ölçü, tellerin klavyeden yüksekliğidir. Bu ölçü genellikle on ikinci perdede, tel alt yüzeyi ile perde üstü arasındaki mesafe olarak alınır.
Yükseklik fazlaysa sol el zorlanır: bağlar temiz basılamaz, konum geçişleri yorucu olur ve kursiyer gereğinden fazla kuvvet kullanmaya başlar. Bu kuvvet alışkanlığı yerleştiğinde, çalgı düzeltilse bile gerginlik kalır.
Yükseklik çok düşükse bu kez teller perdelere çarparak vızıltı üretir; özellikle kuvvetli çalışta.
Ayar iki noktadan yapılır. Köprüdeki eşik parçası alçaltılarak ya da yükseltilerek genel yükseklik değiştirilir. Üst eşik ise ilk konumdaki basma kolaylığını belirler; buradaki kanalların derinliği doğru değilse ilk perdeler sertleşir.
Üçüncü değişken sap eğimidir. Klasik gitarlarda ayar çubuğu genellikle bulunmaz; eğim ahşabın nem dengesiyle değişir ve düzeltmesi teknik servis işidir.
Kursiyer için pratik ölçüt şudur: bir bağ akorunu temiz basmak orantısız kuvvet gerektiriyorsa, önce çalgı kontrol edilmelidir. Derslerimizde kursiyerin zorlandığı bir teknikte önce çalgı durumu değerlendirilir; ayar sorunu teknik sorun gibi görünebilir.