Klasik gitarın ses hacmi sınırlıdır. Küçük salonlarda ve oda müziği bağlamında bu bir sorun değildir; büyük mekânlarda ya da diğer çalgılarla birlikte çalarken ses güçlendirme gerekebilir.
Birinci yöntem mikrofondur. Çalgının önüne yerleştirilen bir yoğunlaşmalı mikrofon, akustik tınıyı en doğru biçimde yakalar. Konum belirleyicidir: ses deliğine doğrudan yönelmiş bir mikrofon aşırı pes üretir; on ikinci perde civarına yönelmiş bir mikrofon daha dengeli bir sonuç verir. Sakıncası, icracının hareket alanını sınırlaması ve geri besleme riskidir.
İkinci yöntem gövde içine yerleştirilen temas alıcılarıdır. Bunlar tabla titreşimini doğrudan alır; geri besleme riski düşüktür ve icracı serbest hareket edebilir. Sakıncası tınının akustik sesten farklı olmasıdır.
Üçüncü yöntem ikisinin birleştirilmesidir: mikrofon doğallık, temas alıcısı kararlılık sağlar ve ikisi karıştırılır. Kayıt bağlamında ise çift mikrofon düzeni yaygındır: biri klavye tarafına, diğeri köprü tarafına yönlendirilir. Ses güçlendirme teknik eksiği kapatmaz; kötü bir tını güçlendirildiğinde yalnızca daha yüksek sesle duyulur. Derslerimizde sahne ve kayıt hazırlığı talep eden kursiyerlerle uygulamalı olarak çalışılır.