Çağdaş repertuvarda klasik gitarın elektronik işlemeyle birlikte kullanıldığı eserler giderek artmaktadır.
Birinci biçim sabit ses eşliğidir: gitarist önceden hazırlanmış bir ses kaydıyla birlikte çalar. Buradaki temel güçlük zamanlamadır — kayıt esnemez, icracı ona uyar. Bu, metronoma tam bağlılık gerektirir ve serbest tempo tercihine yer bırakmaz.
İkinci biçim canlı işlemedir. Gitarın sesi mikrofonla alınır, gerçek zamanlı olarak işlenir ve hoparlörden yayılır. Yankı, gecikme, perde kaydırma ve granüler işleme yaygın araçlardır. Burada icracı hem çalgıyı hem işlemenin sonucunu dinlemek zorundadır.
Üçüncü biçim döngü cihazıdır: icracı kısa bir figürü kaydeder ve üzerine katmanlar ekler. Ritmik kesinlik burada belirleyicidir; ilk katmanın tempo hatası tüm yapıya yayılır.
Pratik meseleler de vardır. Mikrofon konumu tınıyı belirler; ses deliğine doğrudan yönelmiş bir mikrofon aşırı pes üretir. Geri besleme riski sahne düzenini kısıtlar.
Elektronik, teknik eksiği kapatmaz; kötü bir tını işlendiğinde yalnızca işlenmiş kötü bir tını olur. Derslerimizde bu alan, talep eden ileri seviye kursiyerlerle uygulamalı olarak çalışılır.